Zenuwpijn

Januari 2015

De afgelopen weken ging ik hard achteruit. Niet alleen ben ik enorm afgevallen (ik weeg nog slechts 56,4kg -normaal weeg ik rond de 65kg), vrijwel alle spierfuncties in mijn armen en handen zijn weg. Mijn armen kan ik niet meer in geheel optillen. Het lukt nog wel om een kopje of beker vast te houden, maar als ik iets wil drinken moet ik mijn ellenboog ver omhoog brengen, ter hoogte van mijn voorhoofd ongeveer, wil ik kopje of beker tot mijn mond kunnen brengen. De knoopjes van mijn zoontje’s kleertjes krijg ik niet meer zelf dicht. Verschonen lukt nog net, al kost het me heel veel pijn en moeite om hem op te tillen. Ik ben ook steeds ontzettend bang dat mijn armen het ineens laten afweten, waardoor ik hem zomaar zou kunnen laten vallen! Slapen doe ik nog altijd niet.. de onzekerheid van wanneer er weer een stekende pijnaanval komt (soms meer dan 30 pijnscheuten in 1 minuut!), de onzekerheid van wanneer de pijn weg zal gaan. Áls de pijn ooit weg zál gaan. Ik heb het gevoel kopje onder te gaan in de pijn. Het enige wat me boven water houdt, is de verantwoordelijkheid die ik heb voor mijn zoontje. En natuurlijk de steun die ik heb van Michel.. Ik voel me totaal nutteloos. Koken, wassen, strijken, geen enkele huishoudelijke taak kan ik nog uitvoeren. Alles komt op de schouders van mijn vriend. Het enige wat ik kan doen is onze kleine man borstvoeding geven en met veel pijn en moeite zijn luiertjes verschonen.

De gekste dingen kan ik niet meer doen. Bijvoorbeeld een schaar hanteren: lukt me niet meer. Ik zou ook echt  niet meer weten hoe je zo’n ding eigenlijk vasthoudt! Je duim door het ene oog, dat lijkt me duidelijk. Maar dan, je wijsvinger of je middelvinger door het andere oog? Hoe doe je dit ook al weel? Als ik het mijn vriend vraag, moet hij ook even nadenken. Gek hoe vanzelfsprekend dagelijkse handelingen worden…

De pijn overdag is zo hevig, dat ik non-stop door het huis banjer, op zoek naar afleiding. Gezellig samen eten is er niet meer bij. Mijn bestek kan ik bijna niet meer vasthouden. Daarbij moet ik mijn armen in zulke vreemde posities houden om het eten naar mijn mond te kunnen brengen, dat het net lijkt of ik een vorm van reuma heb. Omdat ik zo ben afgevallen, lijken de botten van mijn schouders ook nog eens extra uit te steken. Ik lijk wel een rare kip ofzo! Inmiddels is de pijn uitgestraald van mijn schouders naar mijn armen en handen. Het is een aanhoudende, stekende pijn. Mijn armen voelen alsof iemand er een groot, zwaar touw rond gewikkeld heeft, dat van beide kanten strak wordt getrokken. Mijn handen voelen alsof er continue met ijspriemen in geprikt wordt. Niet dat ik dergelijke dingen ooit heb ervaren, maar daar doet de pijn me gewoon aan denken. Omdat mijn vingers zoveel pijn doen, en ik geen pen meer kan hanteren. Ook typen doet teveel pijn. Ik ben begonnen met het inspreken van berichten, om dit later in een blog te kunnen verwerken. Het is een leuke bezigheidstherapie, maar liever zou ik gewoon pijnvrij willen zijn.